.

Vandaag al mijn eindevaluatie gehad en die was fantastisch goed!!! Eindelijk! Heerlijk!
Dit is zo'n fantastische ervaring geweest en ben zo blij dat ik heb doorgezet en mijn hart heb gevolgd.Ik zou het nog meer willen doen en zal dit nog meer doen!
Onze reis van een maand komt steeds dichterbij! Eerst beginnen we met een bezoek aan de machu picchu, daarna naar Lima (de hoofdstad) waar we enkele vrienden zullen ontmoeten, van daar zakken we af langs de kust langs verschillende dorpen, steden, stranden om zo naar Bolivia te gaan voor 6 dagen en uiteindelijk eindigen we in de jungle jieehaa! Een dure maand, maar het beloofd zeker en vast de moeite te worden.
De laatste weken hebben we naast onze stage, in het weekend veel rondgereisd, nog prachtige bergwandelingen gemaakt, in tres cruces een pracht van een zonsopgang meegemaakt met het zicht over de jungle en de stilte om ons heen... Het is op dit moment nog steeds het laagseizoen waardoor we overal waar we ook komen de enigste toeristen zijn, we hebben de natuur steeds voor ons alleen, gewoonweg fantastisch!
De momenten met onze familie zijn zeer kostbaar en momenten om nooit meer te vergeten. Vooral de familiereunies waar er samen wordt gezongen, gedanst, gegeten en vooral gedronken...tot in de late uurtjes. Jaja, onze familie kan er wat van! Wat ga ik deze prachtige mensen missen!
Ondertussen ben ik al helemaal gewend geraakt aan de pikante sauzen en kan ik niet meer zonder, terwijl ik voordien hier helemaal niets van moest hebben. Ja mama,je weet het nu ;-).
Tot hier weer mijn kort blogbericht, mijn maag vraagt naar peruaans eten! Ciaaoooooo!

.

Hallo iedereen!
Ondertussen loopt mijn stage hier op zijn einde, volgende week heb ik mijn eindevaluatie al! Daar maak ik me niet zo veel zorgen om, mijn stage is hier heel goed verlopen. Heb me nog nooit zo goed in mijn vel gevoeld op stage, wat ik ergens al wel kon verwachten aangezien de cultuur in Latijns-Amerika me veel meer ligt. De afstand die er in België heerst tussen verpleegkundigen en stagiairs is er hier absoluut niet, heerlijk gewoon, ik kan helemaal mezelf zijn, rondhuppelen, meezingen met de radio, veel lachen met de verpleegkundigen... en zo is er van onzekerheid (waar ik verschrikkelijk veel last van heb in België) hier absoluut geen sprake. Waarom kan het niet altijd zo zijn... ? Ochja, overal heb je voor- en nadelen natuurlijk. Het enigste waar ik het wat moeilijk mee heb hier is me volledig overgeven aan de manier van werken hier. Soms vragen ze mij dingen de te doen waar ik helemaal niet achter sta. Dat heeft dan meer te maken met steriliteit tijdens verzorgingen. Een voorbeeld kan ik niet direct geven, mensen die mij kennen weten dat ik heel slecht ben in voorbeelden geven :). Mariluz laat me niet altijd werken op mijn eigen manier, zoals ik in school heb geleerd. Hier liggen gebruikte instrumenten en steriele kompressen allemaal door elkaar, wat ik niet echt een correcte manier vind van te werk te gaan. Ik hou proper en vuil materiaal gescheiden. Als ik mezelf even omdraai durft Mariluz al wel eens mijn gebruikte vuile instrumenten terug bovenop mijn steriele kompressen te smijten. Dit wringt dus al wel eens, maar desondanks heb ik haar heel graag. Cirila staat open voor mijn meningen over de verzorgingen en laat mij beslissingen nemen in verband met werkwijzes. Ze heeft met veel plezier toegekeken hoe ik een diepe etterende wonde (een fistel) spoelde met een spuit en een katheter van een infuusnaald en er vervolgens een wiek in plaatste. Dit had ze nog nooit gezien en vond het een goed idee.
Heel spijtig dat mijn stage op zijn einde loopt, het ging allemaal veel te snel voorbij! Volgende week nog een 1 week en dan volgt een maand reizen. Onze planning ziet er super uit! Zo ik ga maar eens slapen, tot binnenkort!!

na een maand

Hola a todos! Nu zit ik hier al een maand, de tijd vliegt voorbij! Het gaat nog steeds super goed met mij, ook op stage ben ik helemaal in mijn element. Afhankelijk van de verpleegkundige met wie ik samenwerk mag ik helemaal zelfstandig werken. Met Mari-luz moet ik steeds vragen of ik een wondzorg mag uitvoeren, bij Cirila mag ik alles doen wat er valt te doen. Zij zet zich dan achter een bureau¨en voert het administratieve werk uit. Ik werk nog steeds op de spoed en zal dit ook blijven doen. Je ziet zoveel verschillende mensen, verschillende situaties, alle soorten wondes, kinderen en volwassenen... boeiend! Ik doe hier dingen die ik België nooit heb gedaan en ook nooit zal mogen doen; verwijderen van een nagel, volledig heropenen van een geïnfecteerde wonde, verdoving toedienen, het naaien van een wonde,...allemaal handelingen die voor een chirurg bestemd zijn, maar hier zijn verpleegkundigentot meer bevoegd dan in België. Verpleegkundigen lijken hier niet echt begaan te zijn met hun patiënten. Ik heb al veel patiënten geweten met veel pijn tijdens de wondzorg, waarbij de verpleegkundige hier geen enkele aandacht aan schenkt en terwijl aan het bellen is met haar gsm of gesprekken voert met andere wachtende patiënten,...
Dagelijks komen er veel mensen voor een intramusculaire injectie. Als de mensen hier pijn ondervinden lopen ze vaak boos weg, zonder één woord te zeggen. Als ze van de spuit niets hebben gevoeld dan zijn ze héél dankbaar en willen ze zich alleen nog maar laten injecteren door jou.

De voorbije weken hebben Vincent, Stijn en ik ons bezig gehouden met het bezoeken van ruïnes in Cusco en onstreken. We kochten ons een 'boleto turistico' waarmee we toegang hadden tot allerhande musea en ruïnes. In de weekends namen we dan een bus naar andere dorpjes in de Heilige vallei waar we dan telkens de bergen in moesten trekken om tot bij de ruïnes te geraken. Het ene wauw-moment na de andere... prachtige uitzichten, interessante ruïnes, prachtig weer, frisbieën, samen liedjes zingen, spelen als kinderen, weinig toeristen,... heel plezant maar wel vermoeiend! Mijn conditie is er flink op vooruit aan het gaan!
Ondertussen ben ik ook al drie kilo bijgekomen, niet moeilijk met al dat lekker eten hier! Bijna elke middag sta ik na het eten op ontploffen omdat ik meer met mijn ogen eet dan wat anders.
Het is een kort blogbericht, maar ga proberen wat vaker iets van me te laten horen.

Nu is het weertijd voor een heerlijk middagmaal met la familia! Ciaooooo.

Cusco mi amor

Eindelijk eindelijk laat ik eens iets van me horen!
Na een lange reis, vlotte reis goed aangekomen in Cusco! Cusco is een prachtige, kleurrijke, levendige stad, omringd door het andesgebergte, rijk aan incacultuur, gezellige pleintjes... ik was meteen helemaal verkocht!!
Aangezien het regenseizoen nog tot april loopt hebben we hier, vooral in de namiddag, al veel regen gehad en dan kan het toch wel koud zijn. Ik heb al een paar keer spijt gehad dat ik mijn sjaal niet heb meegenomen. Ondertussen heb ik me er al één aangeschaft en voor de koude 's nachts heb ik van iemand een waterkruikje geleend. Ja... mijn warm waterkruikje heb ik tocg ook al veel gemist! De laatste dagen hebben we al meer zon gehad en dan is het echt heel warm. Opgepast voor de zon, je verbrandt hier erg snel!
Van de hoogte heb ik toch wel even afgezien, van het minste ergkortademig,zelfs aan tafel zitten om te eten was me te veel.Dus de eerste dag heb ik doorgebracht in bed met een tas 'mate de coca', thee van coca-bladeren, hier DE remedie tegen hoogteziekte.
Met onze gastfamilie hadden we het al helemaal getroffen! Een groot huis met een tuin,elk onze eigen kamer en badkamer, 3 schatten van honden (Tampiña, Oso en Soltero), 1 schat van eenkat 'Pelusa'. Onze mama Claudia is een pracht van een vrouw, warm, vriendelijk, staat altijd klaar voor een dikke knuffel! Onze papa Santiago, altijd paraat voor een gezellige babbel, een grapje, het samen genieten van muziek. Niet alleen de warmte van deze familie zorgt ervoor dat ik me hier helemaal thuis voel, maar ook de muziek die hier weerklinkt is de muziek die ook bij ons thuis op staat... waardoor ik vooral veel aan mijn vader moet denken die thuis steeds voor de latinomuziek zorgde. En dan heb je nog ons schattigzusje 'Anadi' van 8 jaar, die al onze aandacht krijgt.
Vandaag mijn eerste stageweek achter de rug! Ik werk in het 'centro salud de Ttio'. Dit is geen ziekenhuis maar eerder een gezondheidscentrum bestaande uit een mini-spoed, labo, apotheek,... Hier komen de mensen op consultatie bij een dokter alvorens ze naar een ziekenhuis worden gestuurd, voor controle van hun bloeddruk, bloedafnames, tandheelkunde,of voor noodgevallen. De mensen die hier komen zijn de armeren die weining of geen geld hebben. Ik werk op de spoed, een klein vuil lokaal, muziek luid op de achtergond, relaxed sfeer,zalig! De mensen komen hier vooral voor intra-musculaire injecties en voor het verzorgen van allerhande wondes, chirurgisch tot open en zwaar geïnfecteerd. De werkwijze is hier natuurlijk helemaal anders dan in België en men werkt hier allesbehalve steriel.Steriliteit is hier een serieus probleem!! Ik heb al voorzichtig geprobeerd de verpleegkundigen duidelijk temaken dateen wonde ontsmetten endaarna bedekken met een kompres die zemet hun handen in een goede vorm geplooid hebben, helemaal geen zin heeft. Geen reactie... Ochja, ik probeer het zoveel mogelijk op mijn manier te doen en rekening te houden met de principes die ik op school heb geleerd. Ik mag bij zijn dat de verpleegkundigen al heel wat patiënten aan mij toevertrouwen en mijn ding mag doen. Men had mij op voorhand gewaarschuwd dat ik de eerste weken alleen maar zou mogen kijken en observeren, dit is gelukkig niet het geval. Ik word beschouwd als een vrijwilliger, niet als stagiair. Dit op zich zorgt er al voor dat ik me veel meer op mijn gemak voel en minder onzeker dan anders. De afstand tussende vrijwilligers/ stagiairs en de verpleegkundigen is minder groot dan in België. Bij het aankomen en vertrekken geef je iedereen een kus op de wang, gesprekken zijn vaak persoonlijk, er wordt veel geplaagd. Kortom, zeer relaxed, net zoals ik het had verwacht. Ik doe mijn werk echt graag!
Ik ben nog helemaal niet klaar met mijn 'verhalen', maar het is tijd om te beginnen aan het avondmaal. Vanavond gaan we uit naar een typische Peruaanse discotheek samen met Stijn, een belgische jongen en sportleraar, samen met zijn vrouwelijke leerkrachten van Spaans en nog een Amerikaans meisje Hannah. Dit beloofd een echte fiesta te worden!! Maandag ben ik er weer met meer!
Ciaoooo! Valentina is gelukkig!