Hola a todos! Nu zit ik hier al een maand, de tijd vliegt voorbij! Het gaat nog steeds super goed met mij, ook op stage ben ik helemaal in mijn element. Afhankelijk van de verpleegkundige met wie ik samenwerk mag ik helemaal zelfstandig werken. Met Mari-luz moet ik steeds vragen of ik een wondzorg mag uitvoeren, bij Cirila mag ik alles doen wat er valt te doen. Zij zet zich dan achter een bureau¨en voert het administratieve werk uit. Ik werk nog steeds op de spoed en zal dit ook blijven doen. Je ziet zoveel verschillende mensen, verschillende situaties, alle soorten wondes, kinderen en volwassenen... boeiend! Ik doe hier dingen die ik België nooit heb gedaan en ook nooit zal mogen doen; verwijderen van een nagel, volledig heropenen van een geïnfecteerde wonde, verdoving toedienen, het naaien van een wonde,...allemaal handelingen die voor een chirurg bestemd zijn, maar hier zijn verpleegkundigentot meer bevoegd dan in België. Verpleegkundigen lijken hier niet echt begaan te zijn met hun patiënten. Ik heb al veel patiënten geweten met veel pijn tijdens de wondzorg, waarbij de verpleegkundige hier geen enkele aandacht aan schenkt en terwijl aan het bellen is met haar gsm of gesprekken voert met andere wachtende patiënten,...
Dagelijks komen er veel mensen voor een intramusculaire injectie. Als de mensen hier pijn ondervinden lopen ze vaak boos weg, zonder één woord te zeggen. Als ze van de spuit niets hebben gevoeld dan zijn ze héél dankbaar en willen ze zich alleen nog maar laten injecteren door jou.

De voorbije weken hebben Vincent, Stijn en ik ons bezig gehouden met het bezoeken van ruïnes in Cusco en onstreken. We kochten ons een 'boleto turistico' waarmee we toegang hadden tot allerhande musea en ruïnes. In de weekends namen we dan een bus naar andere dorpjes in de Heilige vallei waar we dan telkens de bergen in moesten trekken om tot bij de ruïnes te geraken. Het ene wauw-moment na de andere... prachtige uitzichten, interessante ruïnes, prachtig weer, frisbieën, samen liedjes zingen, spelen als kinderen, weinig toeristen,... heel plezant maar wel vermoeiend! Mijn conditie is er flink op vooruit aan het gaan!
Ondertussen ben ik ook al drie kilo bijgekomen, niet moeilijk met al dat lekker eten hier! Bijna elke middag sta ik na het eten op ontploffen omdat ik meer met mijn ogen eet dan wat anders.
Het is een kort blogbericht, maar ga proberen wat vaker iets van me te laten horen.

Nu is het weertijd voor een heerlijk middagmaal met la familia! Ciaooooo.